Əhli-Beyt imamlarından doqquzuncusu İmam Muhamməd ət-Təqidir (ə.s).
O, Hicri yüz doxsan beşinci ilin Ramazan ayının on yeddisində dünyaya gəlib.
Bəzi mənbələrə görə isə O, cümə gecəsi, Ramazan ayının on beşində dünyaya gəlib.
Allahdan çox çəkindiyi və hər zaman Ona sığındığı üçün Təqi ləqəbini almışdır. Onun əl-Murtəza (Bəyənilmiş); ər-Razi (Məmnun olan) və əl-Cavad (İnsanlara böyük yaxşılıqlar edən) ləqəbləri da vardır.
Çox ibadət edən İmam Cavadın (ə.s) iki rükət nafilə namaz qıldığı zaman, hər rükətində Fatihə surəsi ilə İxlas surəsini yetmiş dəfə oxuması rəvayət edilir.
Tarixi mənbələrdə qeyd edilir ki, İmam Cavad (ə.s) doğulduqdan 3 gün sonra dil açaraq kəliməyi-şəhadət gətirmiş, 7 yaşında imamət vəzifəsi ilə şərəflənmişdir.
Rəvayət edilir ki, atasının şəhid edilməsindən sonra Əbu Cəfər əl-Cavad hələ çox kiçik bir uşaq ikən Rəsulullahın (s.ə.v) məscidinə gətirilir. Minbərin yanına gəlir və bir pillə çıxaraq belə danışmağa başlayır:
“Mən Məhəmməd ibn Əli ər-Rzayam. Mən əl-Cavadam. Mən insanların sülblərindəki soylarını bilirəm. Sizin aşkar və gizli olan sirlərinizi ən yaxşı bilən mənəm. Son aqibətinizi də ən yaxşı mən bilirəm. Bu, Yaradanın bizə bəxş etdiyi bir elmdir və bu elm göylərin və yerin yox olmasına qədər davam edəcəkdir”.
Bağdadda yaşadığı müddətdə alimlər ətrafında toplanaraq, elmindən istifadə edərdilər. Onun dövründə Quran elmləri, hədis, fiqh, kəlam elmi, kimya, memarlıq, astronomiya sahəsində böyük alimlər yetişmişdir.
İmam Muhəmməd Təqi (ə.s) zamanında Mədinə şəhəri Əhli- Beyt hədislərini özündə cəmləyən böyük elmi mərkəz olaraq birinci yer tuturdu. Bununla yanaşı Kufədə, Bağdadda və Bəsrədə də böyük mədəniyyət ocaqları fəaliyyət göstərirdi.
İmam Təqi təfsir, fiqh, tarix mövzularında böyük bir elmə malik idi. Eyni zamanda tibb elmindən də çox geniş məlumatı vardı. Sarılıq, qızdırma, sidik kisəsi xəstəlikləri, ürək döyüntüsü və xüsusilə qan aldırmaq mövzusunda dövrünün ən qabaqcıl alimi idi.
Allah şəfaətlərindən ayırmasın!
Mənbə: Prof. Dr. Haydar Baş, İmam Muhəmməd ət-Təqi əsəri