Yumşaq təbiətli, nəzakətli və yaraşıqlı bir gənc olan Müsəb b. Umeyr, Məkkənin ən varlı və şərəfli ailələrindən birinin övladı idi. Hər cür neməti bir yana qoyaraq İslama xidmət etmək üçün çalışdı. Müxtəlif işgəncələrlə onu fikrindən döndərmək istəyən ailəsi, onu evindən didərgin saldı. Lakin o, həyatı və sonsuz gözəllikləri Allah Rəsulunun ətəyində tapmışdır. Uhud döyüşündə şəhid olduğu zaman onu kəfənə bürüməyə heç bir şey tapılmamışdır. Başını örtəndə ayaqları, ayaqlarını örtəndə başı açılırdı. Rəsulullah qəbrinin başına gəlib vəziyyəti belə görəndə özünü saxlaya bilməmiş və ağlamışdır. «Üst hissəsini paltarla, ayaqlarını da izhir (xoş ətirli bir ot) ilə örtün» deyə buyurmuşdur. Lakin o, cənnət geyimlərinə bürünəcək əməllərlə bu dünyadan köçmüşdür. Bu geyimə və məqama tabe olub, uğrunda yarı çılpaq, yarı tox yaşamağı məhəbbət bilənlər, həqiqətən də xoşbəxtdirlər.
Mədinədə bütün qapıları döyüb: «Məni bir az dinləyin, sonra nə edirsiniz edin» deyərək insanları Allah Rəsuluna dəvət edən bu eşq yumağı olan gənc səhabə, bir il sonra Məkkəyə dönəndə öz səmimiyyəti ilə üç ailədən başqa bütün ərəb qəbilələrinin islamı qəbul etmələrinə müvəffəq olmuşdur.
Deməli, İslamı təbliğ etməkdə əsas məsələ nədən danışmaqdan deyil, kimin danışmasından ibarətdir. Danışanın təslimiyyət, sevgi və İslama xidmət eşqi önəmlidir. Qəlbindən dünyanı atıb təslimiyyətlə xidmət edən, Allahın sevdiyi insanlarda yox olaraq sevib sevilən insanın dini təbliğində yola gətirə bilməyəcəyi insan qalmaz.
Beləliklə, İslamın təbliğçisinə uğur gətirən əsas xüsusiyyətlər qəlbdən qürur, eqoizm, riyakarlıq kimi pislikləri ataraq, onu Allah və Peyğəmbər sevgisi, riza, şükr, səbr və ixlasla bəzəməkdir. Çünki, bunu həyata keçirmək, hər mömin üçün dini borcdur (fərzi-ayn).
Müsəb b. Umeyr, Mədinəli müsəlmanlara bir növ başçılıq edən Əsəd b. Zürarə Həzrətlərinin evində qalırdı. Bu ev, onun təbliğinin mərkəzi olmuşdur. Gözəl xasiyyət və nəzakətiylə könüllərə nur saçan bu insan, onu inkar edənlər qarşısında göstərdiyi səbr, sevgi və açılan qollarıyla islam təbliğçisinin belə vəziyyətlərdə hansı metodlara baş vurmasını göstərən bir ölçüdür.
Mənbə: “Rəhmətən lil Aləmin”, prof. Heydər Baş, səh. 168-170